طبقه بندی الگوهای راه رفتن در فلج مغزی

تنوع انحرافات راه رفتن در کودکان مبتلا به فلج مغزی منجر به تلاش های مکرر برای توسعه یک سیستم طبقه بندی راه رفتن معتبر و قابل اعتماد برای کمک به روند تشخیص ، تصمیم گیری بالینی و ارتباط ارائه کودک بین پزشکان شده است.[1] طبقه بندی راه رفتن الگوهای پیاده روی را به گروههایی اختصاص می دهد که می توانند بر اساس مجموعه ای از متغیرهای تعریف شده از یکدیگر شناسایی و تمایز قائل شوند. اسپاسم تقریباً 80 ٪ از کل ارائه فلج مغزی کودکان و این کودکان را به خود اختصاص می دهد ، 70 ٪ به نوعی جاه طلبی دست می یابند. از این رو ، بیشتر تحقیقات در مورد طبقه بندی راه رفتن بر کودکانی که عمدتاً با اسپاسم حضور دارند ، متمرکز شده است.[2]

Winters ، Gage & Hicks [3] برای اولین بار یک سیستم طبقه بندی راه رفتن را برای کودکان مبتلا به همی پلژی اسپاستیک توصیف کرد. آنها چهار گروه همگن از الگوهای راه رفتن را که در صفحه ساژیتال مشاهده می شوند ، شناسایی کردند و همچنین گروههای اصلی عضلات تحت تأثیر را توصیف کردند. Rodda و Graham [4] با این موضوع با در نظر گرفتن یک بخش فرعی برای گروه دو ادامه یافتند و یک نسخه ارتز پا مچ پا (AFO) را برای هر یک از گروه ها پیشنهاد کردند.(شکل 1) در گروه نوع IV ، Rodda و Graham [4] همچنین توضیحی از ناهنجاری در صفحه تاج ارائه داده اند.

شکل 1: طبقه بندی راه رفتن هواپیمای ساژیتال و تجویز ارتوتیک برای کودکان مبتلا به همی پلژی اسپاستیک [4]

کار بیشتر رودا و گراهام [4] دیدند که آنها یک سیستم طبقه بندی راه رفتن را که شامل اسپاسم اندام تحتانی دو طرفه است ، توسعه داده و توصیف می کنند. آنها چهار زیر گروه از اسپاسم اندام تحتانی دو طرفه مشاهده شده در صفحه ساژیتال را شناسایی کردند. مجدداً جزئیات گروههای اصلی عضلات تحت تأثیر ارائه شده و نسخه AFO برای مدیریت هر یک از ارائه های بالینی ارائه شده است.(شکل 2)

شکل 2: طبقه بندی راه رفتن هواپیمای ساژیتال و تجویز ارتوتیک برای کودکان مبتلا به اسپاسم اندام تحتانی دو طرفه [4]

مطالعات Winters ، Gage & Hicks [3] و Rodda و Graham [4] به درک اولیه راه رفتن فلج مغزی کودکان کمک کردند. با این حال ، محدودیت هایی در اهمیت بالینی آنها و همچنین استفاده از آنها به عنوان پایه ای برای تجویز ارتز وجود دارد. دابسون و همکاران.[1] سطح کمی از اعتبار و پایایی سیستم های طبقه بندی راه رفتن را که توسط Rodda و Graham [4] برای همیپلژی و هر دو آبگوشت و اسپاسم اندام تحتانی دو طرفه ایجاد شده است ، یافت. هر دو سیستم طبقه بندی راه رفتن صرفاً به شناسایی اختلالات راه رفتن هواپیمای ساژیتال متکی هستند و به طور کامل دامنه و بزرگی انحرافات راه رفتن در کودکان مبتلا به فلج مغزی را به طور کامل نمی پردازند.

پیاده روی کارآمد به تراز مناسب اندام تحتانی در هر سه هواپیمای ساژیتال ، تاج و عرضی متکی است. در هر دو سیستم طبقه بندی شرح داده شده توسط Rodda و Graham [4] آنها عضلات تحت تأثیر ضعف یا اسپاسم را برای هر گروه شناسایی کردند ، از جمله مواردی که در هواپیماهای تاج و عرضی عمل می کنند.

ضعف و اسپاسم عضلات ناهنجاری های چرخشی غیر طبیعی را در اندام تحتانی معرفی می کند و اینها در هواپیماهای تاج و عرضی مشاهده می شود. مداخله ارتز واقعاً مؤثر باید ضمن ارائه پشتیبانی سه پلانار برای عضلات ضعیف ، کنترل سه پلاناری پا و مچ پا را فراهم کند. اگر کنترل و پشتیبانی سه پلانار ارائه نشود ، ممکن است عملکرد ارتز به خطر بیفتد و در نهایت مزایا را برای کودک محدود کند. بنابراین ، این سیستم های طبقه بندی راه رفتن و نسخه های ارتز پیشنهادی دارای کاربردهای بالینی ارتز محدود هستند.

الگوهای راه رفتن [ویرایش |منبع ویرایش]

چند الگوی مختلف راه رفتن مشترک در افراد مبتلا به فلج مغزی وجود دارد که با جزئیات کمی در زیر پوشش داده می شود. این صفحه به این صفحه توجه خواهد کرد:

• همی پلژی اسپاستیک / CP یک طرفه
• CP اسپاستیک دو طرفه

سپس بر روی انواع مختلف الگوهای راه رفتن موجود در این دو گروه تمرکز خواهد کرد.

همی پلژی اسپاستیک / CP یک طرفه [ویرایش |منبع ویرایش]

طبقه بندی گسترده ای از راه رفتن در همی پلژی اسپاستیک که توسط وینترز و همکاران (1987) گزارش شده است.[5] آنها همی پلژی را به چهار الگوی راه رفتن بر اساس سینماتیک هواپیمای ساژیتال تقسیم کردند. طبقه بندی ارتباط مستقیمی با درک الگوی راه رفتن و مدیریت دارد.

• نوع 1 - dorsiflexors ضعیف یا فلج/ساکت (= dropfoot)
• نوع 2 - نوع 1 + انقباض Triceps Surae
• نوع 3 - نوع 2 + همسترینگ و/یا اسپاسم رکتوس Femoris
• نوع 4 - نوع 3 + فلکسورهای لگن اسپاستیک و مواد افزودنی

همی پلژی نوع 1 [ ویرایش |ویرایش منبع ]

در همی پلژی نوع 1 یک "افت پا" وجود دارد که به وضوح در مرحله نوسان راه رفتن به دلیل ناتوانی در کنترل انتخابی دورسی فلکسورهای مچ پا در این قسمت از چرخه راه رفتن مشخص می شود. انقباض ساق پا وجود ندارد و بنابراین در مرحله ایستادن، دورسی فلکشن مچ پا نسبتا طبیعی است. در تجربه نویسنده اصلی این مقاله، این الگوی راه رفتن نادر است، مگر اینکه قبلاً روشی برای افزایش طول ساق پا وجود داشته باشد. تنها درمانی که ممکن است مورد نیاز باشد، فنر برگ یا ارتز پای مچ پا لولایی (AFO) است. به وضوح نیازی به مدیریت اسپاستیسیته و جراحی انقباض نیست.