نحوه درک توالی خطر بازده

یادداشت تحریریه: ما از لینک های شریک در مشاور Forbes یک کمیسیون کسب می کنیم. کمیسیون ها بر نظرات یا ارزیابی های ویراستاران ما تأثیر نمی گذارد.

گتی ایماژ

هنگام سرمایه گذاری برای بازنشستگی با خطرات زیادی روبرو هستید. بازارها سقوط می کنند ، تورم می تواند به بازده شما بخورد ، حتی ممکن است نگران پس انداز خود باشید. اما یک خطر بازنشستگی بزرگ وجود دارد که توجه بسیار کمی دارد: دنباله ای از خطر بازده.

دنباله خطر بازده چیست؟این ریسک نیز به آن ریسک دنباله گفته می شود ، این ریسکی است که از ترتیب بازده سرمایه گذاری شما ناشی می شود. به عبارت دیگر ، دنباله ریسک بازده این خطر است که بازار در سالهای اولیه بازنشستگی ، که با برداشت های مداوم جفت می شود ، کاهش می یابد ، می تواند طول عمر یک نمونه کارها را به میزان قابل توجهی کاهش دهد.

زمان بندی همه چیز است ، و در بازنشستگی بازنشستگی بازار ، به ویژه اگر با افزایش تورم زوج شوند ، می توانند تأثیر زیادی در طول مدت یک تخم مرغ لانه داشته باشند که می تواند یک بازنشسته را حفظ کند. در این مقاله مثالهایی را ارائه می دهیم که دنباله خطر بازگشت را روشن می کند و به شما کمک می کند تا درک کنید که چگونه می تواند روی سبد بازنشستگی شما تأثیر بگذارد. سپس ما به روشهایی خواهیم پرداخت که می توانید دنباله ریسک بازده را برطرف کنید

دنباله خطر بازده چیست؟

بازنشستگی یک بازی طولانی است. به منظور برنامه ریزی برای بلند مدت ، سرمایه گذاران بازنشستگی متوسط نرخ رشد سالانه مرکب (CAGR) نمونه کارها خود را طی سالها و حتی دهه ها تخمین می زنند.

به عنوان مثال ، یک سرمایه گذار ممکن است فرض کند که یک نمونه کارها مدل 80 ٪ سهام و 20 ٪ اوراق قرضه 9 ٪ در سال در سال های کاری خود باز می گردد. این درک شده است که بسته به آنچه بازار انجام می دهد ، بازده واقعی از سال به سال متفاوت خواهد بود ، اما با فرض اینکه بازده متوسط به شما کمک می کند تا برنامه ریزی کنید.

هنگامی که یک سرمایه گذار بازنشسته و شروع به توزیع توزیع از سبد سرمایه گذاری خود می کند ، بازده بازار سالانه بسیار مهم می شود. ضررهای قابل توجه بازار در سالهای اولیه بازنشستگی می تواند طول عمر یک نمونه کارها را کوتاه کند ، حتی اگر بازده بهتر از متوسط بازار در سالهای بعد رخ دهد. این خطر ناشی از دنباله بازده است.

نمونه هایی از توالی خطر بازده

برای درک بهتر دنباله ریسک بازده ، بیایید دنباله بازده زیر دو سناریوی بازار پنج ساله را در نظر بگیریم:

سناریو بازگشت سناریو B برمی گردد سال 1 25 ٪ -20 ٪ سال 2 15 ٪ -5 ٪ سال 3 5% 5% سال 4 -5 ٪ 15 ٪ سال 5 -20 ٪ 25 ٪

در هر دو سناریو ، بازده یکسان است ، به جز اینکه در نظم معکوس قرار دارند. در نتیجه ، CAGR هر سناریو یکسان است. اگر در سال اول با یک سبد سرمایه گذاری واحد شروع کنیم و در دوره پنج ساله به آن اضافه کنیم یا از آن خارج شویم ، تعادل پایان یکسان خواهد بود. یک نمونه کارها فرضی را به ارزش 100000 دلار در نظر بگیرید:

• تحت هر دو سناریو بازار ، یک سرمایه گذاری 100000 دلاری پس از پنج سال ، نتیجه یکسان را به دست می آورد ، 114،712. 50 دلار سالانه با CAGR 2. 78 ٪ ترکیب می شود.

اگر بخواهید به نمونه کارها کمک کنید یا تحت سناریوی بازار پنج ساله توزیع کنید ، نتایج بسیار متفاوت به نظر می رسد. دنباله بازده - در اوایل ضرر در بازار ، سود بعدی بازار و برعکس - می تواند ارزش نمونه کارها را بعد از پنج سال تغییر دهد. سبد فرضی ما را به ارزش 100000 دلار بگیرید ، اما فرض کنید 10،000 دلار سالانه در ابتدای هر سال کمک می کند:

• تحت سناریو A ، نمونه کارها ما پس از پنج سال ، با CAGR 7. 64 ٪ ارزش زیر 159،000 دلار خواهد داشت.

• تحت سناریو B ، نمونه کارها ما پس از پنج سال بیش از 182،000 دلار ارزش دارد و CAGR 10. 65 ٪ است.

این یک شکاف بزرگ در نتایج است - و تفاوت آن جوهر دنباله خطر بازگشت است. با این حال ، هنگامی که وارد بازنشستگی می شوید و توزیع را شروع می کنید ، خطر از دنباله بازده معکوس می شود. سبد فرضی ما را به ارزش 100000 دلار در نظر بگیرید ، اما این بار فرض می کنیم 10،000 دلار در ابتدای هر سال پس گرفته شود.

• تحت سناریو A ، نمونه کارها ما پس از پنج سال بیش از 70،000 دلار خواهد بود ، با CAG R-4. 77 ٪.

• تحت سناریو B ، نمونه کارها ما پس از پنج سال ، با CAG R-12. 21 ٪ ، کمتر از 47،000 دلار ارزش خواهد داشت.

مانند مثال ما در بالا ، تفاوت زیادی در نتایج بین این دو سناریو وجود دارد. و مثال دوم نشان می دهد که چرا بازده کلی بازار در پنج یا ده سال اول توزیع توزیع در بازنشستگی بسیار مهم است. البته ، هیچ راهی برای دانستن اینكه چگونه دنباله ریسك بازده می تواند روی اوراق بهادار واقعی بازنشستگی تأثیر بگذارد ، وجود ندارد. با این حال ، روش هایی برای به حداقل رساندن این خطر وجود دارد. یکی از این رویکردها ، قانون 4 ٪ نامیده می شود.

قانون 4 ٪ و دنباله بازده خطر دارد

این قانون 4 ٪ از یک مطالعه سال 1994 توسط مشاور مالی ویلیام بنگن ، که برداشت نمونه کارها بازنشستگی را در هر سال از سال 1926 تا 1976 ارزیابی می کند ، ارزیابی می کند.

به طور خلاصه ، وی دریافت که نرخ برداشت اولیه 4 ٪ از یک نمونه کارها ، با توزیع توزیع برای تورم هر سال پس از آن ، حداقل 30 سال درآمد فراهم می کند. این قانون 4 ٪ حتی برای افرادی که درست قبل از بازارهای قابل توجه خرس بازنشسته شده بودند ، از جمله سقوط بازار سال 1929 و رکود دهه 1970 کار می کرد. به عبارت دیگر ، حتی با برخی از بدترین دنباله بازده قابل تصور ، اوراق بهادار بازنشستگی حداقل 30 سال و بیشتر 50 سال یا بیشتر زنده مانده بود ، هنگامی که توزیع های اولیه 4 ٪ از ارزش نمونه کارها را تعیین کردند.

در حالی که این قانون 4 ٪ شانس خوبی برای تأمین مالی بازنشستگی سنتی 30 ساله به شما می دهد ، بدون هیچ گونه مرخصی نیست. اول ، ممکن است برای بسیاری از بازنشستگان برای تأمین هزینه های زندگی بر اساس یک استراتژی برداشت که فقط با 4 ٪ از نمونه کارها آنها آغاز می شود ، برای بسیاری از بازنشستگان دشوار باشد. دوم ، در بسیاری از سناریوها ممکن است در پایان عمر شما را با دارایی های قابل توجهی رها کند.

هزینه بیش از حد در مقابل صرف هزینه کافی

در حالی که داشتن دارایی های قابل توجهی در پایان زندگی به نظر نمی رسد یک مشکل باشد - دور شدن از پول در بازنشستگی نگرانی اصلی اکثر بازنشستگان است - هنوز هم یک خطر است. این نتیجه به این معنی است که یک بازنشسته می توانست در سالهای اولیه بازنشستگی پول بیشتری خرج کند. بازنشسته می توانست بیشتر سفر کند ، یا از زندگی بالاتری برخوردار باشد.

خطر داشتن بیش از حد می تواند قابل توجه باشد. مایکل کیتسس ، یک برنامه ریز مالی معتبر ، دریافت که اگر از قانون 4 ٪ پیروی کنید ، به همان اندازه احتمال دارد که مدیر اصلی خود را در پایان بازنشستگی باقی بماند ، همانطور که می خواهید شش بار پول بیشتری داشته باشید و پس از آن شروع کرده ایدبشر

روش هایی برای رسیدگی به دنباله خطر بازده وجود دارد که می تواند بازنشستگان را از نزولی و صعود از این خطر محافظت کند. با این حال ، قبل از اینکه به این استراتژی ها بپردازیم ، ابتدا به تورم نگاه می کنیم.

توالی ریسک و تورم بازده (1929 در مقابل 1966)

در بیشتر استراتژی های برداشت بازنشستگی ، مانند قانون 4 ٪ ، اندازه توزیع سالانه هر سال با نرخ تورم تنظیم می شود. در نتیجه ، ترکیبی از بازده پایین بازار با تورم قابل توجهی بالا ، "طوفان کامل" را برای یک سبد بازنشستگی ایجاد می کند.

سالهای 1929 و 1966 این مشکل را نشان می دهد. ممکن است فکر کنید که بازنشستگی در سال 1929 با توجه به سقوط بازار سهام در اکتبر همان سال بدترین سال ممکن بود و به دنبال آن کاهش تاریخی در بازارها طی چند سال آینده انجام شد. براساس یک مطالعه ، از اوت 1929 تا مارس 1933 سهام ایالات متحده 73. 6 ٪ منفی بازگشت.

با این وجود ، بنگن دریافت که کسانی که در آن سالها بازنشسته شده و از قانون 4 ٪ پیروی می کنند ، دارای اوراق بهادار هستند که 50 سال به طول انجامید. یکی از دلایل مهم موفقیت این نمونه کارها در این مدت ، کاهش قیمت کاهش یافته است - در واقع قیمت ها کاهش یافته است. در سال 1929 تورم فقط 0. 6 ٪ بود. در سه سال بعد ، این کشور به ترتیب کاه ش-6. 4 ٪ ، -9. 3 ٪ و-10. 3 ٪ را تجربه کرد. در نتیجه ، بازنشستگان می توانند هر سال از اوراق بهادار خود پول کمتری بگیرند تا استاندارد زندگی خود را حفظ کنند.

در مقابل ، 1966 و سالهای بعد شاهد بازده منفی در بازار و تورم قابل توجهی بود. در نتیجه ، کسانی که در اواخر دهه 1960 بازنشسته شدند ، پس از حدود 30 تا 40 سال پس از قانون 4 ٪ ، اوراق بهادار خود را خسته کردند. هنوز هم برای بازنشستگی بیش از حد کافی است ، اما به ویژه کوتاه تر از سناریوهایی که تورم متوسط تر بود.

دنباله خطر بازگشت را با قوانین هزینه پویا کاهش دهید

بنابراین چگونه می توانید دنباله ریسک بازده را کاهش دهید وقتی که نمی توانید عملکرد آینده بازار یا نرخ آینده تورم را پیش بینی کنید؟قوانین هزینه پویا یک راه است.

طبق قانون 4 ٪ ، بازنشستگان 4 ٪ از نمونه کارها خود را در سال یکی از بازنشستگی ها برداشت و سپس این مبلغ را بر اساس نرخ تورم تنظیم می کنند. با قوانین پویا هزینه ، مبلغ برداشت سالانه تغییر می کند تا منعکس کننده تورم و بازده بازار باشد.

هنگامی که بازده بازار زیاد است و تورم کم است ، بازنشستگان می توانند بیشتر از اوراق بهادار خود توزیع کنند. هنگامی که بازده بازار منفی است و تورم بالاتر از حد انتظار است ، بازنشستگان میزان توزیع سالانه آنها را کاهش می دهند. قوانین هزینه های پویا به شما امکان می دهد بیش از 4 ٪ در سال اول بازنشستگی توزیع کنید ، اما شما باید مایل باشید که در بازارهای بد ، توزیع های سالانه را کاهش دهید یا حتی توزیع سالانه را کاهش دهید.

چندین روش مختلف برای محاسبه این قوانین هزینه های پویا وجود داشته است. در یک مثال که توسط Michael Kitces شرح داده شده است ، می توانید با نرخ خروج 5 ٪ شروع کنید. برای محافظت در برابر اتمام پول در هنگام بازنشستگی ، با این حال ، اگر برداشت بیش از 6 ٪ از نمونه کارها در یک سال معین باشد ، هزینه کاهش می یابد. این ممکن است ، به عنوان مثال ، اگر بازده بازار منفی باشد ، در صورت افزایش تورم یا هر دو اتفاق می افتد. برای محافظت در برابر هزینه بیش از حد ، اگر نرخ برداشت زیر 4 ٪ کاهش یابد ، توزیع افزایش می یابد.

بنگن در مقاله خود در سال 1994 ایده قوانین پویا هزینه را معرفی کرد. وی خاطرنشان کرد: کاهش توزیع حتی 5 ٪ می تواند تأثیر قابل توجهی در طول عمر یک نمونه کارها داشته باشد. صرف نظر از رویکرد خاص برای هزینه های پویا ، می تواند به یک بازنشسته کمک کند تا خطرات صعودی و نزولی مربوط به دنباله بازده را برطرف کند.

این مقاله به شما کمک کرد؟