چرا بازار فارکس مهم است

بازار ارز بزرگترین و مایع ترین بازارهای مالی است. با این حال ، هدف آن به سختی توسط افراد غیرمستقیم درک نمی شود. بر خلاف بازار سهام ، که عمدتاً در تسهیل شرکتهای مستقر برای جمع آوری سرمایه از تعداد زیادی از سرمایه گذاران متمرکز است ، بازار فارکس در خدمت بسیاری از اهداف است. راهنمای زیر اهمیت بازار FX و نقش آن در شکل گیری اقتصاد یک کشور را توضیح می دهد.

با مطالعه نقش آن در اقتصاد یک کشور ، اهمیت بازار فارکس را می توان درک کرد. بازار ارز در درجه اول برای تأمین نیازهای ارز صادرکنندگان ، واردکنندگان و مسافران وجود دارد. بر خلاف بازارهای سهام ، بازار ارز یک بازار سرمایه گذار گرا نیست. سرمایه گذاران یک کار ضروری برای عملکرد یک بازار سهام هستند. در عوض ، یک سرمایه گذار نیاز به وجود بازار فارکس برای سرمایه گذاری در خارج از کشور دارد. صرف نظر از مشارکت سرمایه گذاران و دلالان ، بازار ارز همچنان به فعالیت خود ادامه خواهد داد. بازار فارکس برای کارکردهای مهم زیر که اقتصاد یک کشور را هدایت می کند ، لازم است.

تجارت بین المللی

صادرکنندگان نیاز به تبدیل پرداخت های دریافت شده از یک خریدار خارج از کشور به ارز داخلی دارند. به همین ترتیب ، واردکنندگان برای خرید کالاهای خارج از کشور نیاز به تبدیل ارز داخلی به دلار آمریکا دارند. علاوه بر این ، شرکت های بزرگ تجاری نیاز به دلار آمریکا برای تأسیس شعبه ، انبار یا کارخانه خود در گوشه دیگری از جهان خواهند داشت. حتی برای تکمیل ادغام یا معامله کسب ، تبدیل ارز یک ضرورت است. چنین الزاماتی فقط از طریق بازار فارکس قابل برآورده شدن است.

شهرک های ابزار مالی

بسیاری از اوقات پرداخت به عنوان ابزارهای مالی (چک ، پیش نویس تقاضا ، نامه اعتبار ، نقل و انتقالات صندوق بین المللی و غیره) از یک کشور به کشور دیگر ارسال می شود. در حالی که فرآیند معامله پیچیده است و ممکن است بیش از دو بانک را درگیر کند ، این بازار فارکس است که نرخ ارز مورد استفاده برای تعیین مبلغی را که به حساب گیرنده اعتبار داده می شود ، تعیین می کند.

هنگامی که یک کشور وام را به کشور دیگری برای پروژه های توسعه گسترش می دهد ، معمولاً خطوط اعتباری به نفع شرکت های درگیر در این پروژه باز می شوند. حتی چنین ابزاری با استفاده از نرخ ارز غالب در بازار FX پردازش می شوند.

به همین ترتیب ، یک کشور ممکن است در ابزارهای بدهی صادر شده توسط کشور دیگری (به عنوان مثال ، یادداشت های خزانه داری ایالات متحده) سرمایه گذاری کرده باشد. از طرف دیگر ، این ممکن است یک شرکت یا یک سرمایه گذار باشد که می توانست در اوراق قرضه صادر شده توسط یک شرکت که در کشور دیگری فعالیت می کند سرمایه گذاری کند. با بازخرید ابزار ، مبلغ نهایی که به ارز داخلی اعتبار می یابد براساس نرخ ارز غالب در بازار فارکس است.

پرچین

هنگامی که یک صادرکننده از کشور دیگری سفارش دریافت می کند ، ممکن است این محصول بلافاصله ارسال نشود. بنابراین ، خریداران نامه ای را برای پرداخت تضمین پرداخت باز می کنند. طبق شرایط قرارداد ، یک صادرکننده معمولاً 45 تا 60 روز محصول را ارسال می کند. در همین حال ، ارز داخلی می تواند در برابر بازپرداخت قدرت به دست آورد یا از دست بدهد. این بدان معناست که صادرکننده ممکن است مبلغ واقعی او را که قصد کسب درآمد را در حین تهیه نقل قول برای خریدار نهایی داشته باشد ، تحقق بخشد. در بدترین حالت ، یک صادرکننده حتی ممکن است ضرر کند. برای جلوگیری از چنین حوادث ناآرام ، یک صادرکننده می تواند با ورود به قرارداد با بانک معامله گر ، نرخ ارز را قفل کند ، که از بازار فارکس برای محافظت از موقعیت و محافظت از منافع خود استفاده می کند.

Hedging همچنین در بازار فارکس توسط سرمایه گذاران که دارایی های خطرناک تری را در خارج از کشور ساکن خریداری کرده اند ، انجام می شود. نکته قابل توجه ، هنگامی که تنش های سیاسی بین دو کشور افزایش می یابد (به عنوان مثال ایالات متحده و کره شمالی) ، سرمایه گذاران به دنبال دارایی های امن پناهگاه مانند ین ژاپنی و فرانک سوئیس هستند. بدون بازار فارکس ، انجام چنین معاملات در مدت زمان کوتاهی دشوار است.

کنترل تورم

به طور کلی ، بانک های مرکزی که تحت یک دولت پایدار فعالیت می کنند ، مقادیر زیادی ارز ذخیره (یورو ، دلار آمریکا ، پوند انگلیس ، ین ژاپنی ، فرانک سوئیس ، Renminbi چینی) را به عنوان بخشی از ذخایر فارکس خود نگه می دارند. از ذخایر برای حفظ ثبات در اقتصاد استفاده می شود. هنگامی که اقتصاد یک کشور شروع به صاف شدن می کند ، بانک مرکزی نرخ بهره را کاهش می دهد. این باعث می شود ارز داخلی برای سرمایه گذاران خارجی غیر جذاب باشد. بانک های مرکزی همچنین در صورت لزوم مداخله (فروش ارز داخلی و خرید ارز ذخیره) را در بازار فارکس مداخله می کنند تا اطمینان حاصل شود که ارز داخلی ضعیف است. ارز ضعیف داخلی صادرات را رقابتی می کند. علاوه بر این ، افزایش نقدینگی همراه با نرخ بهره پایین ، هزینه ها را تشویق می کند. این منجر به رشد اقتصادی خواهد شد.

پس از شروع فشار تورمی ، بانک مرکزی نرخ بهره معیار را بالا می برد. این باعث می شود جذابیت ارز داخلی به سرمایه گذاران خارج از کشور افزایش یابد. در صورت لزوم ، بانک مرکزی در بازار فارکس مداخله می کند (پول داخلی را خریداری کرده و پول ذخیره را بفروشد) و اطمینان حاصل می کند که ارز داخلی همچنان قوی است. با محکم شدن نقدینگی ، شرکت ها و افراد قبل از هزینه دو بار فکر می کنند. این امر از گرمای بیش از حد اقتصاد جلوگیری می کند. بنابراین ، بانک های مرکزی می توانند در صورت لزوم از بازار فارکس برای تقویت یا تضعیف ارز داخلی استفاده کنند و از عملکرد صاف اقتصاد اطمینان حاصل کنند.

اقتصاد جهانی بدون بازار فارکس به حالت ایستاده خواهد آمد ، زیرا مکانیسم مناسبی برای تعیین نرخ ارز ارز وجود نخواهد داشت. علاوه بر این ، این امر همچنین منجر به دستکاری در مقیاس بزرگ نرخ ارز توسط برخی کشورها خواهد شد و منجر به عدم تعادل عظیمی در اقتصاد جهانی می شود.< Pan> پس از شروع فشار تورمی ، بانک مرکزی نرخ بهره معیار را بالا می برد. این باعث می شود جذابیت ارز داخلی به سرمایه گذاران خارج از کشور افزایش یابد. در صورت لزوم ، بانک مرکزی در بازار فارکس مداخله می کند (پول داخلی را خریداری کرده و پول ذخیره را بفروشد) و اطمینان حاصل می کند که ارز داخلی همچنان قوی است. با محکم شدن نقدینگی ، شرکت ها و افراد قبل از هزینه دو بار فکر می کنند. این امر از گرمای بیش از حد اقتصاد جلوگیری می کند. بنابراین ، بانک های مرکزی می توانند در صورت لزوم از بازار فارکس برای تقویت یا تضعیف ارز داخلی استفاده کنند و از عملکرد صاف اقتصاد اطمینان حاصل کنند.