نسبت نقدینگی: تعریف ، کاربردها ، انواع و اهمیت

نسبت اندازه گیری توانایی یک شرکت برای تحقق تعهدات فعلی خود به عنوان نسبت نقدینگی شناخته می شود. این نسبت نام خود را از "نقدینگی" با اشاره به "سپرده های نقدی موجود" گرفته است.

در نتیجه ، نسبت نقدینگی در تعیین توانایی شرکت در تأمین نیازهای نقدینگی کوتاه مدت و بلند مدت مفید است. نسبت نقدینگی رابطه ای بین پول نقد و سایر اشکال دارایی ایجاد می کند تا توانایی شرکت در تحقق تعهدات فعلی خود (بدهی های فعلی) را نشان دهد.

استفاده از نسبت نقدینگی

نسبت نقدینگی برای اندازه گیری موقعیت نقدینگی یک شرکت استفاده می شود. معمولاً ، سهام بالا برای شرکت مناسب است زیرا در صورت داشتن مخزن سهام بالا می تواند تعهدات فعلی را برآورده کند.

با این حال ، همچنین صحیح است که نقدینگی بیش از حد برای شرکت مضر است. بنابراین ، بنگاه ها باید تعادل ایده آل از حقوق صاحبان سهام و بدهی داشته باشند. همانطور که نسبت نقدینگی ترکیب فعلی سهام و بدهی را نشان می دهد ، مدیران ، صاحبان و سرمایه گذاران می توانند شکل واقعی سلامت شرکت را درک کنند و اقدامات لازم را به عنوان مناسب انجام دهند.

انواع نسبت نقدینگی

محبوب ترین انواع نسبت نقدینگی که میزان نقدینگی یک شرکت را نشان می دهد ، نسبت فعلی و نسبت سریع است.

نسبت فعلی

نسبت فعلی توسط دارایی های فعلی تقسیم شده توسط بدهی های فعلی ارائه شده است. نسبت فعلی شامل دارایی ها و بدهی های فعلی است که می تواند طی یک سال تعیین شود. دارایی های فعلی شامل اوراق بهادار آماده بازار ، موجودی ، بدهکاران و هزینه های پیش پرداخت است. تعهداتی که باید طی یک سال انجام شود ، مانند وام های بانکی کوتاه مدت ، طلبکاران ، صورتحساب قابل پرداخت ، هزینه های جمع آوری شده و بدهی های مالیات بر درآمد.

نسبت سریع

نسبت سریع رابطه ای بین دارایی های سریع و بدهی های جاری ایجاد می کند. دارایی های سریع شامل مواردی است که می توانند در مدت زمان کوتاهی یا بلافاصله بدون از دست دادن ارزش به پول نقد تبدیل شوند. دارایی های سریع با کم کردن موجودی از دارایی های فعلی بدست می آیند. سپس نسبت سریع با تقسیم دارایی های سریع توسط بدهی های جاری اندازه گیری می شود.

پول نقد به عنوان مایع ترین دارایی محسوب می شود. دارایی های دیگری که سریع در نظر گرفته می شوند ، بدهکار هستند و صورتحساب دریافتنی می شوند. اوراق بهادار قابل فروش نیز مایع محسوب می شود. با این حال ، موجودی ها غیر مایع محسوب می شوند زیرا زمان کافی برای تحقق پول نقد و ارزش آنها هر از گاهی نوسان می کند.

انواع دیگر نسبت نقدینگی که مورد استفاده قرار می گیرند ، نسبت نقدی ، اندازه گیری فاصله و نسبت خالص کار است.

نسبت نقدی

بعضی اوقات ، ممکن است بررسی موقعیت نقدی شرکتی که نسبت نقدی برای آن مفید است ، مفید باشد. پول نقد همچنین بهترین شکل نقدینگی است ، بنابراین نسبت پول نقد بینشی از موقعیت نقدی یک شرکت ارائه می دهد. این نسبت با تقسیم موارد نقدی با بدهی های جاری بدست می آید.

اگر یک شرکت دارای وام وام باشد ، داشتن مقدار کمتری پول نقد نگران کننده نیست. با این حال ، باید بتواند بودجه وام گرفته شده را به موقع بازپرداخت کند.

اندازه فاصله

اندازه گیری فاصله ، توانایی شرکت برای تأمین نیازهای منظم خود را به صورت روزانه بررسی می کند. این دارایی های مایع را به میانگین جریان های نقدی عملیاتی روزانه متصل می کند. برای اندازه گیری میانگین هزینه های روزانه ، هزینه کالاهای فروخته شده و ارقام فروش اضافه می شود. استهلاک و هزینه های اداری روزانه کم می شود و مبلغ به دست آمده براساس تعداد روزهای یک سال (360) تقسیم می شود.

نسبت سرمایه در گردش خالص

نسبت خالص سرمایه در گردش ، نسبت سرمایه در گردش خالص و دارایی های خالص است. شکاف بین دارایی های فعلی و بدهی های جاری به استثنای وام بانکی ، سرمایه در گردش خالص (NWC) نامیده می شود. NWC مخزن بالقوه وجوه را اندازه گیری می کند و می تواند به دارایی های خالص (NA) وصل شود.