حرکت ستاره ها

ما با ستاره ها شروع می کنیم. حتی امروز ، هنگامی که ما از زندگی داخلی و چراغ های مصنوعی پریشان می شویم ، بیشتر ما ستاره ها را زیبا و جذاب می یابیم. اما تصور کنید که چگونه آنها باید اجداد ما را که زمان بیشتری را در زیر آسمان شب پرستاره می گذرانند ، اسیر کرده اند!

هزاران سال است که مردم از ستاره ها تعجب کرده اند. آنها چه هستند؟چقدر فاصله دارند؟معنی چیدمان آنها در آسمان چیست؟چگونه مکان های آنها در آسمان با گذشت زمان تغییر می کند و چرا؟

این سوال آخر به نظر می رسد ساده ترین پاسخگویی است ، بنابراین یک مکان طبیعی برای شروع مطالعه ما در مورد نجوم است. همانطور که خواهید دید ، جواب به پایان می رسد که فقط کمی در مورد ستاره ها به ما می گوید ، اما چیزهای زیادی در مورد زمین است.

ستاره ها از یوتا

در اینجا یک عکس در معرض زمان قرار دارد که به وضوح حرکت ستاره ها را از طریق بخشی از آسمان ما نشان می دهد:

ستاره هایی که در شرق بالا می روند ، همانطور که از اوگدن ، یوتا مشاهده می شود. این دوربین روی سه پایه نصب شده بود و کرکره به مدت ده دقیقه باز مانده بود تا حرکت ظاهری ستاره ها را نشان دهد. کوههای پیش زمینه توسط چراغ های شهری روشن شده بودند.

با گذشت زمان ، ستارگان در شرق (دقیقاً مانند خورشید) بالا می روند. اما توجه کنید که آنها به صورت مورب بالا می روند ، نه مستقیم. مورب از شمال (سمت چپ) به جنوب (راست) می رود. بعد از گذشت چند ساعت ، همین ستاره ها در آسمان جنوبی ظاهر می شوند.

با رو به رو به سمت جنوب ، می بینیم که ستارگان آنجا از سمت چپ (شرقی) به راست (غرب) حرکت می کنند:

قرار گرفتن در معرض زمان ده دقیقه ای که رو به سمت جنوب و کمی غرب است ، از همان مکان عکس قبلی. ستاره ها از سمت چپ (شرقی) به سمت راست (غرب) در حوزه منظره حرکت می کنند. با وجود آلودگی نور آزار دهنده ، به سختی می توانید بخشی از راه شیری ، درست مرکز را تهیه کنید.

در حال حاضر احتمالاً می توانید حدس بزنید که ستارگان در آسمان غربی ، دوباره در امتداد مورب قرار دارند:

قرار گرفتن در معرض ده دقیقه ای که در معرض غرب قرار دارد ، از همان مکان دو عکس قبلی. ستاره ها در امتداد مورب ، از جنوب (سمت چپ) تا شمال (راست) قرار می گیرند. ستاره روشن در سمت راست پایین Arcturus است.

و در شمال ، حرکت جالب ترین است. ستاره ها در شمال شرقی بالا می روند و در شمال غربی قرار می گیرند و در محافل خلاف جهت عقربه های ساعت در حین نقطه ای که بالاتر از افق شمالی است حرکت می کند:

قرار گرفتن در معرض نیم ساعته با شمال و کمی غرب ، از همان مکان سه عکس قبلی. ستارگان در حال ردیابی دایره های خلاف جهت عقربه های ساعت هستند که در نقطه ای در نزدیکی ستاره برجسته شمالی (Polaris) قرار دارند. توجه داشته باشید که در سمت چپ پایین به سمت چپ پایین توجه کنید.

حرکات سحر و جادو آسمان شب برای مردم باستان از نزدیک آشنا بود. امروز این آشنایی از بین رفته است (به جز توسط Geeks نجوم) ، بنابراین شما باید برای به یاد آوردن و تجسم الگوها تلاش خاصی کنید. این کمک می کند تا در زیر آسمان شب بایستید و با دستان خود حرکت کنید و مسیرهای ستاره های مختلف را ردیابی کنید. به طور خلاصه:

• برخی از ستاره ها مستقیماً به سمت شرق بلند می شوند و به سمت راست حرکت می کنند ، سپس از آسمان جنوبی ارتفاعات عبور می کنند و سرانجام مستقیماً به سمت غرب قرار می گیرند.
• ستاره های دیگر در جنوب شرقی بالا می روند و قبل از قرار گرفتن در جنوب غربی ، قوس های کوتاه تر و پایین تر در جنوب را دنبال می کنند.
• و در شمال ، ستاره های زیادی وجود دارند که هرگز برخیزند یا به هیچ وجه تنظیم نشده اند. این "ستارگان گردش" از محافل ضد عقربه های ساعت پیروی می کنند.(در واقع ، این مرکز این محافل است که منظور ما از "شمال" را تعریف می کند.)

علاوه بر مشاهده مستقیم ، می توانید با بازی با اپلت حرکت آسمان که برای این منظور ایجاد کرده ام ، به این حرکات عادت کنید. انواع منابع مفید دیگر در پایین این صفحه ذکر شده است.

صورت فلکی

Orion The Hunter یکی از درخشان ترین و آشناترین صورتهای فلکی آسمان شب است. ردیف سه ستاره در نزدیکی وسط کمربند Orion نام دارد.

همچنین توجه کنید که وقتی ستاره ها از آسمان حرکت می کنند ، آنها در همان الگوهای باقی می مانند. یعنی "فاصله" ظاهری بین هر دو ستاره هرگز تغییر نمی کند. الگوی مشخصی از ستارگان ممکن است در آسمان حرکت کند و به پهلو یا حتی وارونه تبدیل شود ، اما بزرگتر یا کوچکتر نمی شود ، یا شکل آن را به هر شکلی تغییر می دهد.

ماندگاری الگوهای ستاره ای ما را ترغیب می کند تا نقاط را به صورت ذهنی وصل کنیم تا از آنها به نام استفاده کنیم. فرهنگ های مختلف این کار را به روش های مختلفی انجام داده اند ، و ممکن است هنگام بیرون آمدن در زیر ستاره ها ، از ساخت صورتهای خود لذت ببرید. با این حال ، برای برقراری ارتباط بهتر ، اخترشناسان حرفه ای در مورد مجموعه 88 صورت فلکی رسمی توافق کرده اند که بسیاری از آنها با یونانیان باستان سرچشمه گرفته اند. برخی از صورتهای فلکی رسمی به راحتی قابل تشخیص هستند ، در حالی که برخی دیگر مبهم و دشوار هستند. یادگیری صورتهای فلکی اگر می خواهید در ستاره ها حرکت کنید یا زمان خود را بگویید ، مفید است یا تعیین کنید که کجا می توانید در آسمان برای یک ستاره خاص یا شیء جالب دیگر جستجو کنید.

اگر می خواهید صورتهای فلکی را یاد بگیرید ، می توانید با اپلت حرکت Sky شروع کنید و سپس به برخی از منابع ذکر شده در پایین این صفحه بروید.

اندازه گیری زاویه

وقتی در مورد "فاصله" ظاهری بین دو نقطه در آسمان صحبت می کنیم ، ما واقعاً در مورد زاویه ای صحبت می کنیم ، که بین دو خط خیالی که از چشم شما به سمت آن نقاط می چرخد اندازه گیری می شود:

زاویه بین دو نقطه در آسمان به عنوان زاویه ای بین دو خط خیالی که از شما به آن نقاط می رود ، تعریف شده است. برای دو ستاره نشان داده شده ، زاویه حدود 16 درجه است.

هرچه زاویه بزرگتر باشد ، به نظر می رسد که دو نقطه از هم در آسمان دورتر است. همانطور که بعداً خواهیم دید ، فاصله واقعی بین دو ستاره بسیار سخت تر است.

در اینجا عکسی از Big Dipper وجود دارد که برخی از زوایای بین ستاره ها دارای برچسب است:

کاسه Dipper Big حدود 10 درجه عرض و 5 درجه عمق دارد. کل دسته 16 درجه و کل dipper 26 درجه است.

به طور مشابه ، عرض کمربند اوریون کمی زیر 3 درجه است و چهار عکس ستاره تریل بالاتر از هر فاصله با عرض حدود 60 درجه از یک طرف به طرف دیگر.

برای اندازه گیری زاویه بین ستاره ها و سایر نقاط موجود در آسمان ، اخترشناسان از پیشینه ها و ابزارهای مشابه استفاده می کنند که اغلب برای اشاره دقیق به یک تلسکوپ متصل می شوند. با این حال ، برای به دست آوردن یک اندازه گیری تقریبی ، می توانید از ابزارهایی که همیشه با شما هستند استفاده کنید: دستان شما. عرض مشت شما ، که در طول بازو نگه داشته می شود ، حدود 10 درجه است ، در حالی که عرض نوک انگشت کوچک شما ، که در طول بازو نیز نگهداری می شود ، حدود 1 درجه است. این زاویه ها به اندازه شما بستگی زیادی ندارند ، زیرا افراد با دست بزرگتر نیز تمایل به داشتن بازوهای طولانی تر دارند. دفعه بعد که Dipper Big را می بینید ، مشت خود را نگه دارید و بررسی کنید که کاسه Dipper تقریباً یک مشت است. برای برآورد زاویه های بزرگتر می توانید از هر دو دست برای شمارش چند مشت استفاده کنید. همچنین به یاد داشته باشید که زاویه بین افق و زنیت (مستقیم بالای سر) 90 درجه است ، همانطور که زاویه بین دو جهت کاردینال مجاور مانند شمال و شرق یا شرق و جنوب است.

تخمین زاویه با استفاده از مشت و انگشتان ، با بازو کشیده شده است.

سؤال: چند مشت ، یکی از آنها را در بالای دیگری جمع کرده است ، آیا می توان از افق به زنیت برسد؟

میزان چرخش

اکنون به عکسهای دنباله ستاره شرقی و غربی در بالای این صفحه نگاه کنید. ستاره های این عکس ها در زیر قوس های دایره ای که از شرق شروع می شود ، در سراسر آسمان جنوبی عبور می کنند و در غرب خاتمه می یابند. شما ، ناظر ، در مرکز تقریبی این قوس های دایره ای قرار دارید ، بنابراین می توانید با نگه داشتن دستان خود (به آسمان واقعی ، نه عکس!) زاویه ای را که این ستاره ها از طریق آن حرکت می کنند اندازه گیری کنید. اگر این اندازه گیری را با دقت انجام دهید ، متوجه خواهید شد که در 10 دقیقه ، هر یک از این ستاره ها از طریق زاویه 2. 5 درجه حرکت می کنند. میزان حرکت ثابت است ، بنابراین ضرب یا تقسیم ساده به ما امکان می دهد تا زاویه را برای هر دوره زمانی دیگر محاسبه کنیم: 5 درجه در 20 دقیقه ، 7. 5 درجه در 30 دقیقه ، 15 درجه در ساعت. طی یک روز کامل 24 ساعته ، زاویه چرخش خواهد بود

15 ° 24 = 360 درجه.

بنابراین ستاره ها در 24 ساعت یک دایره کامل (360 درجه) را تکمیل می کنند.(البته ، شما معمولاً نمی توانید ستاره ها را در طول روز ببینید ، اما آنها هنوز در آنجا هستند و هنوز مسیرهای دایره ای خود را دنبال می کنند ، زیرا می توانید با یک تلسکوپ یا با بالا رفتن از فضای زمین تأیید کنید.)

سوال: چند دقیقه طول می کشد تا یک ستاره فقط یک درجه حرکت کند؟(پاسخ را با دقت محاسبه کنید - فقط حدس بزنید.)

میزان حرکت زاویه ای در سایر قسمت های آسمان یکسان است ، اگرچه شما فقط نمی توانید زوایا را با دستان خود اندازه گیری کنید زیرا در مرکز محافل نیستید. با این حال ، در آسمان شمالی می توانید زاویه ها را مستقیماً با قرار دادن یک پیشرو در یک عکس اندازه گیری کنید. در اینجا قرار گرفتن در معرض زمان طولانی تر از مسیرهای ستاره در نزدیکی ستاره شمالی وجود دارد:

در آسمان شمالی ، همه ستاره ها با همان سرعت در اطراف مرکز مشترک محافل خود حرکت می کنند. در طی این قرار گرفتن در معرض زمان 75 دقیقه ای ، ستاره ها تقریباً 19 درجه چرخانده شدند.

اگر از اطلاعات موجود در این عکس استفاده می کنید تا زمان چرخش یک درجه (یا 15 درجه یا هر زاویه دیگر) را محاسبه کنید ، باید تقریباً همان پاسخ را در بالا دریافت کنید.

سؤال: چگونه می توانید از داده های عکس قبلی برای محاسبه زمان مورد نیاز برای چرخش یک درجه استفاده کنید؟

این تصویر چند مواجهه با کامپیوتر (ساخته شده با اپلت حرکت آسمان) Orion را در آسمان جنوبی همزمان در هفت شب متوالی نشان می دهد. هر شب ، پس از تکمیل یک دایره کامل ، ستاره ها با حدود یک درجه به سمت راست حرکت کرده اند.

با این وجود ، باید به شما بگویم که تمام زوایای ذکر شده در بالا فقط تقریبی هستند. در حقیقت ، کمی کمتر از یک ساعت طول می کشد تا ستاره ها 15 درجه حرکت کنند ، و بنابراین کمی کمتر از 24 ساعت طول می کشد تا ستاره ها یک دایره کامل را تکمیل کنند. در حقیقت ، فقط 23 ساعت و 56 دقیقه یا چهار دقیقه کمتر از یک روز کامل طول می کشد. در طی این چهار دقیقه گذشته ، ستاره ها با درجه اضافی حرکت می کنند ، بنابراین دقیقاً در 24 ساعت ، ستاره ها در واقع 361 درجه حرکت می کنند ، نه 360.

این چرخش های اضافی 1 درجه در طی هفته ها و ماه ها اضافه می شود ، به طوری که بعد از یک سال کامل ، در هر زمان مشخص شب ، ستاره ها را در همان موقعیت های قبلی مشاهده می کنید.(از آنجا که یک سال 365 روز است ، نه 360 ، احتمالاً می توانید حدس بزنید که چرخش اضافی در روز در واقع کمی کمتر از 1 درجه است. اگر واقعاً می خواهید در مورد این موارد دقیق باشید ، باید سالهای جهش را نیز در نظر بگیرید- اما بیایید زحمت نکشیم.)

بنابراین ، با گذشت فصل ها ، ما گروه های مختلفی از ستاره ها را در یک جهت معین ، در هر زمان معینی از شب مشاهده می کنیم. در ماه ژانویه می توانید Orion را در حال افزایش در شرق درست بعد از غروب آفتاب تماشا کنید ، اما تا ماه مارس ، اوریون در جنوب بلند خواهد بود و به سمت غرب حرکت می کند ، تا زمان تاریک شدن آسمان. در همین حال ، ستاره روشن Arcturus در شرق افزایش می یابد ، نشانه ای از بهار. اگر یاد بگیرید که ستاره ها و صورتهای فلکی برجسته را شناسایی کنید ، آنها به شما احساس قوی عبور از فصول می دهند. جغد شب و ظهور اولیه نیز می توانند از پیش نمایش ستاره ها لذت ببرند که ناظران عصر در ماه های آینده شاهد آن خواهند بود.

حوزه آسمانی

برای ساده کردن درک آنها از حرکات آسمان ، مردم باستان برای توضیح این حرکات یک مدل مکانیکی اختراع کردند. ما امروز هنوز از این مدل استفاده می کنیم زیرا بسیار راحت است - حتی اگر این اشتباه باشد. اگر می توانید مدل را تجسم کنید ، دیگر نیازی به حفظ یک مجموعه کامل از حقایق جداگانه در مورد نحوه حرکت ستاره ها نخواهید داشت.

به نظر می رسد که ستاره ها به یک کره آسمانی غول پیکر وصل شده اند و در مورد قطب های آسمانی و اطراف ما می چرخند ، یک بار در هر 23 ساعت و 56 دقیقه.

این مدل به سادگی این است که ستارگان همه به داخل یک سفت و سخت غول پیکر متصل شده اند که زمین را احاطه کرده و هر 23 ساعت ، 56 دقیقه یک بار در اطراف ما می چرخد. ریسندگی هر ستاره را در مسیر دایره ای مشاهده شده خود حمل می کند ، در حالی که یک نقطه خاص در آسمان شمالی ، در مرکز محافل ، ثابت است. استحکام این کره به چگونگی تغییر شکل صورتهای فلکی هرگز تغییر می کند ، و اندازه عظیم آن چگونگی رشد و کوچک شدن صورتهای فلکی را نشان می دهد ، زیرا اگر یک نقطه خاص روی زمین به طور قابل توجهی به یک طرف کره نزدیکتر از طرف دیگر باشد.

برای توصیف بهتر مکان های موجود در آسمان ، ما به قسمت های مختلف حوزه آسمانی می پردازیم. نقطه ثابت در آسمان شمالی نامیده می شود و فقط در حدود درجه ای دور از ستاره معروف شمالی واقع شده است (که باعث ایجاد حلقه های ریز در اطراف آن می شود). نود درجه از قطب ، دایره بزرگی است که از مستقیم به شرق به مستقیم غرب می رود و از بالای افق جنوبی ما عبور می کند. مینتاکا ، مناسب ترین ستاره در کمربند اوریون ، تقریباً دقیقاً روی استوا آسمانی قرار دارد ، بنابراین می توانید به عنوان ردیابی مسیر این ستاره به استوا آسمانی فکر کنید. یکی دیگر از دایره های مهم دیگر ، که از مستقیم از شمال به مستقیم جنوب حرکت می کند ، و مستقیم از بالای سر عبور می کند. با تبدیل شدن کره ، نصف النهار در آسمان ثابت می ماند. نقطه مستقیم بالای آن نامیده می شود.

ستاره های مکان های دیگر

من حرکات ستاره ای را همانطور که از خانه من در اوگدن ، یوتا ظاهر می شوند ، در عرض جغرافیایی 41 درجه شمال استوا توصیف کردم. در مورد مکان های دیگر چطور؟

حرکت به سمت شرق یا غرب هیچ فرقی نمی کند ، مگر اینکه مشخص کنید چه زمانی چیزها را می بینید. اگر دورتر از شرق زندگی می کنید ، شاهد افزایش ستاره های داده شده و زودتر است. اگر دورتر از غرب زندگی می کنید ، هر ستاره بعداً بلند می شود و تنظیم می شود. ما با تنظیم ساعتهای خود با توجه به مناطق زمانی مختلف ، این اختلافات را به روشی تقریبی جبران می کنیم.

حرکت به سمت شمال یا جنوب جالب تر است. هرچه شمال دورتر بروید ، در آسمان بالاتر خواهید بود که قطب آسمانی شمالی و ستاره های اطراف آن را می بینید - و پایین همه ستاره ها در جنوب ظاهر می شوند. در حقیقت ، زاویه بین افق شمالی شما و قطب آسمانی شمالی دقیقاً برابر با عرض جغرافیایی شما است.

به عنوان مثال ، در اوگدن قطب آسمانی شمالی 41 درجه بالاتر از افق شمالی من است ، اما اگر در لنگرگاه ، آلاسکا هستید ، زاویه 61 درجه است. در قطب شمال زمین ، قطب آسمانی شمالی را مستقیماً بالای سر می بینید ، و استوا آسمانی در امتداد افق شما قرار می گیرد ، بنابراین هرگز شاهد افزایش یا تنظیم ستاره ها نخواهید بود. اگر رو به بالا به سمت بالا باشید ، یا اگر به افق بروید ، آنها فقط در محافل خلاف جهت عقربه های ساعت حرکت می کنند. ستاره های زیر افق شما (یعنی جنوب استوا آسمانی) همیشه از نظر شما پنهان می شوند.

از طرف دیگر ، اگر به جنوب به مکزیکو سیتی سفر کنید ، قطب آسمانی شمالی را فقط 19 درجه بالاتر از افق شمالی خود خواهید دید. Big Dipper دیگر همیشه قابل مشاهده نخواهد بود ، در شمال غربی قرار می گیرد و در عوض در شمال شرقی بالا می رود. اما در آسمان جنوبی ، ستاره هایی را مشاهده خواهید کرد که هرگز در یوتا قابل مشاهده نیستند ، از جمله صلیب معروف جنوبی.

دورتر از جنوب ، در استواء زمین ، قطب آسمانی شمالی در افق شمالی قرار دارد و استوا آسمانی مستقیم از بالای سر عبور می کند. از اینجا ، با افزایش صورتهای فلکی در شرق ، به نظر می رسد که مستقیماً به سمت بالا می روند ، نه در امتداد مورب. در غرب ، آنها مستقیماً به پایین می روند. حتی ستاره های بیشتری در آسمان جنوبی قابل مشاهده است و باعث می شود تا نیم دایره در جهت عقربه های ساعت در حدود یک نقطه در افق جنوبی ، قطب آسمانی جنوبی باشد.

از نیمکره جنوبی ، شما به هیچ وجه نمی توانید قطب آسمانی شمالی را ببینید. با این حال ، قطب آسمانی جنوبی با زاویه ای برابر با عرض جغرافیایی جنوبی شما در بالای افق جنوبی شما ظاهر می شود. ستاره هایی که در شرق بالا می روند ، به سمت بالا و سمت چپ ، به سمت آسمان شمالی حرکت می کنند. استوا آسمانی نیز از آسمان شمالی عبور می کند ، پایین و پایین تر که به سمت جنوب حرکت می کنید.

این قرار گرفتن در معرض مدت زمان چند ساعته ، که از گرمسیری شمالی استرالیا گرفته شده است ، حرکت عقربه های ساعت ستاره های جنوبی در اطراف قطب آسمانی جنوبی را نشان می دهد. مسیرهای صلیب جنوبی از بالای تصویر شروع می شود و قسمت بالای صلیب در ابتدا بالای لبه است. عکس توسط دیوید میلر/DMI.

یونانیان باستان جهان را به عنوان یک حوزه غول پیکر از ستاره ها ، که در اطراف زمین کروی بسیار کوچکتر قرار داشت ، تصور می کردند. با این حال ، در این مدل پلاستیکی مدرن ، اندازه زمین در مقایسه با حوزه آسمانی بسیار اغراق آمیز است.

سرانجام ، اگر از قطب جنوبی زمین دیدن می کنید ، قطب آسمانی جنوبی را مستقیماً بالای سر می بینید ، و ستارگان در اطراف آن دایره های عقربه های ساعت را می سازند. استوا آسمانی در افق شما قرار خواهد گرفت و ستاره ها از راست به چپ به موازات آن حرکت می کنند. شما همیشه همان نیمی از حوزه آسمانی را می بینید ، کاملاً از نیمی که از قطب شمال زمین می بینید کاملاً متمایز است.

توضیح برای همه این تأثیرات به سادگی این است که سطح زمین خمیده است. بنابراین وقتی به مکانی متفاوت سفر می کنید ، افق شما با توجه به ستاره ها کج می شود. امروز به هر کودک مدرسه آموخته می شود که زمین (تقریباً) یک کره است. با این حال ، حتی در زمان های قدیم ، مسافران حیرت انگیز فهمیدند که تغییرات در ستاره ها هنگام سفر به سمت شمال یا جنوب باید ناشی از انحنای زمین باشد. یونانیان باستان حتی استدلال می کردند که زمین باید یک کره باشد ، و به این ترتیب جهان را به عنوان یک جفت کره تصویر می کند: یک کره آسمانی عظیم ، حمل ستاره های اطراف ما یک بار در روز ، و زمین کروی بسیار کوچکتر ، در مرکزجهان.

عکس در سمت راست اوریون را در نزدیکی افق غربی نشان می دهد. عکس از یوتا گرفته نشده است.

سوال 1: آیا اوریون در حال افزایش است یا در حال تنظیم است؟

سوال 2: این عکس از کدام عرض جغرافیایی گرفته شده است؟

سوال 3: در مورد چه مدت کرکره دوربین باز شد؟

اندازه زمین

هنگامی که فهمیدید که چگونه انحنای زمین باعث می شود ستاره ها هنگام سفر تغییر کنند ، می توانید به راحتی دور زمین را تعیین کنید. تمام کاری که شما باید انجام دهید این است که برای برخی از مسافت اندازه گیری شده به طور مستقیم به شمال یا جنوب سفر کنید و تغییر زاویه ای ستاره ها را در نزدیکی نصف النهار اندازه گیری کنید. از آنجا که ستاره شمالی همیشه به نصف النهار بسیار نزدیک است (و یادگیری آن آسان است) ، احتمالاً راحت ترین ستاره مرجع است.

تنها مشکل واقعی در این اندازه گیری این است که شما باید قبل از تغییر تغییر ، خیلی دور سفر کنید. اگر مراقب باشید ، می توانید هر زمان که مستقیماً در شمال یا جنوب با حدود 70 مایل سفر کنید ، تغییر زاویه ای یک درجه را اندازه گیری کنید. به عنوان مثال ، اگر از Ogden به Provo (70 مایل جنوب) سفر می کنید ، می بینید که ستاره شمالی با 1 درجه در آسمان پایین می آید. با همین نشانه ، ستارگان در آسمان جنوبی با 1 و درجه بالاتر می شوند.(البته ، اندازه گیری تغییر تنها 1 درجه دشوار است ، بنابراین بهتر است دورتر از 70 مایل سفر کنید و زاویه های متناسب بزرگتر را اندازه گیری کنید.)

اکنون تصور کنید که سفر خود را به سمت جنوب ادامه دهید. برای هر 70 مایل سفر ، ستاره ها با 1 درجه تغییر می کنند. بعد از 700 مایل ، ستاره ها 10 درجه تغییر می کنند. با عبور از استوا ، ستاره شمالی در زیر افق شما ناپدید می شود ، اما می توانید تغییرات در ستاره های جدیدی را که در جنوب می بینید ، اندازه گیری کنید. سرانجام به قطب جنوبی می رسیدید ، سپس از آن گذشته ، که اکنون به سمت شمال سفر می کنید ، به استوا ، سپس به قطب شمال و در نهایت به نقطه شروع خود ادامه می دهید. ستاره ها اکنون با یک دایره کامل 360 درجه ، به موقعیت های اصلی خود تغییر کرده اند. و برای انجام این کار ، شما باید تقریباً مسافت کل را طی کنید

(70 مایل در هر درجه) × (360 درجه) = 25،000 مایل.

بنابراین دور زمین حدود 25000 مایل است. محیط اطراف استوا نیز در حدود 25،000 مایل است ، اگرچه اندازه گیری این کمی سخت تر است. ممکن است به راحتی بخاطر بسپارید که در استوا ، هر یک از مناطق زمانی 24 (ایده آل) حدود 1000 مایل عرض دارد.

سوال: آیا محاسبه من از محیط زمین را بررسی کردید؟اگر نه ، اکنون آن را بررسی کنید! کدام جمله به بهترین وجه دقت من را توصیف می کند؟

ورزش: از این مقدار دور استفاده کنید تا قطر زمین را در مایل محاسبه کنید ، که به نزدیکترین هزار نفر گرد شده است.

اولین کسی که این محاسبه را انجام داده است ، ستاره شناس یونان باستان Eratosthenes بود. او به جای استفاده از ستاره شمالی برای مرجع ، از خورشید ظهر استفاده کرد که در آن نیز در نصف النهار قرار دارد. در مورد چگونگی دقیق محاسبات وی اختلاف نظر وجود دارد ، اما نکته مهم این است که وی بیش از 2100 سال پیش از یک روش معتبر برای محاسبه اندازه زمین استفاده کرده است.(اگر به عنوان یک کودک به شما آموخته می شد که همه قبل از کلمبوس فکر می کردند زمین مسطح است ، به شما دروغ گفته شده است. کلمبوس به دلیل اعتقاد به زمین بودن به یک کره مورد تمسخر قرار گرفت ، بلکه به دلیل کمبود دست کم گرفتن اندازه آن ، فکر می کرد که می تواند همه راه را قایقرانی کندبه آسیا قبل از اتمام مقررات. او بسیار خوش شانس بود که مدت ها قبل از رسیدن به شرق آسیا به زمین برخورد کرد.)

واقعاً در حال حرکت است؟

در طول این بحث ، حرکات ستاره ها را با توجه به افق ما شرح داده ام. طبیعی است که فرض کنیم که افق ما ، و از این رو زمین زیر آن ، واقعاً ثابت است ، و به همین دلیل ستاره ها واقعاً یک بار در هر روز در محافل عظیم حرکت می کنند.

اما اگر در مورد آن فکر کنید ، اگر فرض کنیم که ستاره ها در فضا ثابت هستند و زمین هر روز یک بار (در جهت مخالف) می چرخد ، می توانیم تمام مشاهدات یکسان را حساب کنیم. اولین کسی که این احتمال را پیشنهاد کرده است ، یکی دیگر از یونان باستان ، هراکلید بود. اما این ایده برای 1900 سال دیگر به دست نیاورد ، زیرا برای همه چنان آشکار به نظر می رسید که زمین حرکت نمی کند.(بعد از همه ، فقط به آن نگاه کنید! آیا زمین به نظر می رسد که در حال حرکت است؟ بنابراین در آنجا!)

امروز ، البته ، ما می دانیم که هراکلید درست بود. این واقعاً زمینی است که در محافل می چرخد ، نه ستاره ها. بعداً توضیح خواهم داد که چگونه این را می دانیم ، و چگونه ممکن است زمین با سرعت فوق العاده ای بدون احساس ما بچرخد. در همین حال ، شما اجازه من را دارید که بگویید ستاره ها "برخاستند" و "تنظیم" و "حرکت" از طریق آسمان - تا زمانی که شما "با توجه به افق ما" را در پشت ذهن خود نگه دارید.

منابع اضافی

منابع زیادی در آنجا وجود دارد که می تواند به شما در یادگیری حرکات ستاره ای ، صورتهای فلکی و حوزه آسمانی کمک کند:

• قطعاً اپلت حرکت آسمان را بررسی کنید. شماره گیری های زمان و تاریخ را بکشید تا ببینید که چگونه ستاره ها حرکت می کنند. افق را بکشید تا نمای را در جهات مختلف مشاهده کنید. ویژگی "Trails" را روشن کنید تا عکسهای شبیه سازی شده در معرض طولانی باشد. کشویی های عرض جغرافیایی و طول جغرافیایی را برای بازدید از مناطق دیگر جهان بکشید. چند صورت فلکی را بیاموزید. سایر ویژگی ها را امتحان کنید.
• اگر دوست دارید یک شبیه سازی پیچیده تر سیاره ای داشته باشید ، ده ها مورد از آنها وجود دارد. در اینجا یک لیست دایرکتوری Google وجود دارد و در اینجا لیست دیگری از برنامه های میکرو رایانه ، از جمله برخی از برنامه های عالی عالی مانند Stellarium وجود دارد. همچنین بسیاری از برنامه های مفید سیاره موبایل مانند این موارد برای آیفون و آی پاد لمسی وجود دارد. اگر به دنبال نرم افزار وب هستید ، Sky View Cafe و Astroviewer هر دو عالی هستند ، در حالی که آسمان شما یک برنامه مبتنی بر سرور انعطاف پذیر است که به شما امکان می دهد یک نمودار ستاره ای بسیار سفارشی (اما استاتیک) ایجاد کنید.
• ایده استفاده از یک برنامه ریزی ساده با تکنولوژی ساده را رد نکنید. می توانید یک دلار برای چند دلار خریداری کنید ، یا خود را تهیه کنید.
• در اینجا یک عکس شگفت انگیز نشان می دهد که مسیرهای ستاره (از استرالیا) را از هر جهت به یکباره نشان می دهد. می توانید عکسهای دنباله ستاره بیشتری را در اینجا ، اینجا ، اینجا ، اینجا و اینجا بیابید.
• اگر اتصال سریع اینترنت دارید ، حتماً فیلم های خیره کننده زمان را در www. theskyinmotion. com تماشا کنید.
• عکسهای صورت فلکی آکیرا فوجی بسیار جذاب هستند.(فقط به یاد داشته باشید که عکس های طولانی مدت ستاره های بیشتری را از آنچه چشم شما را می بیند نشان می دهد!) می توانید عکس های صورت فلکی بیشتری را در اینجا ، اینجا و اینجا پیدا کنید.
• می توانید در مورد صورتهای فلکی در ویکی پدیا بخوانید.
• البته کتابهای زیادی وجود دارد که صورتهای فلکی را به شما می آموزد. مورد علاقه من 365 شب پرستاره توسط چت ریمو است.
• در اینجا مجموعه ای از نمودارهای ستاره ساده وجود دارد که کل حوزه آسمانی را پوشش می دهد.
• در اینجا یک عکس دوست داشتنی وجود دارد که به شما نشان می دهد که چگونه می توانید از Big Dipper برای یافتن ستاره North استفاده کنید.
• اگر به تاریخ نجوم یونان باستان و الگوی دو صفحه ای جهان علاقه مند هستید ، هیچ درمانی بهتر از کتاب توماس کوهن ، انقلاب کوپرنیکا وجود ندارد.

[قبلی]

کپی رایت © 2010-2011 Daniel V. Schroeder. برخی از حقوق محفوظ است.< Pan> عکس های صورت فلکی آکیرا فوجی بسیار جذاب هستند.(فقط به یاد داشته باشید که عکس های طولانی مدت ستاره های بیشتری را از آنچه چشم شما را می بیند نشان می دهد!) می توانید عکس های صورت فلکی بیشتری را در اینجا ، اینجا و اینجا پیدا کنید.